ใครเป็นแฟนหนังสือของโรอัล ดาห์ล คงจะคุ้นๆกับลายเส้นแบบนี้ดี เราเองไม่นับว่าเป็นแฟนหนังสือเพราะอ่านจบจริงๆแค่เรื่องเดียวนั่นคือ James and the Giant Peach แม้แต่เรื่องเด่นอย่าง Charlie and the Chocolate Factory ก็ยังอ่านได้ครึ่งๆ ไม่นับอีกหลายเรื่องที่มีอยู่บนชั้นหนังสือ อาจเป็นเพราะมาอ่านตอนโตเลยไม่ค่อยรู้สึกกระตือรือร้นเท่าไหร่ แต่สาเหตุใหญ่ๆที่ยังซื้อหนังสืออยู่คือภาพประกอบ
Quentin Blake เรียกได้ว่าเป็นนักวาดภาพประกอบคู่ใจของ Roald Dahl ก็ว่าได้ ไปดูที่เวบของนักเขียนคนนี้ก็จะรู้ เวบนี่ดูมาหลายปีแล้ว เป็นเวบที่มีลูกเล่น เนื้อหาน่าอ่านทีเดียวแต่ความที่ไม่ใช่แฟนหนังสือเลยไปให้ความสนใจกับเวบของคนวาดที่สนุกไม่แพ้กันมากกว่า
เจอลิ๊งค์ Quentin Blake นี่ผ่านทาง Puffin เป็นเวบที่มีรายละเอียดเยอะ และออกแบบหน้าตาบวกนาวิเกชั่นไว้น่าดูและน่าอ่านทีเดียว ต้องใช้เวลาพอสมควร แต่ถ้าขี้เกียจอ่านแค่ดูภาพประกอบแต่ละหน้าก็สนุกแล้ว สไตล์ภาพของคุณคนนี้ดูใสๆ สบายๆดี เห็นแล้วก็อยากไปงัดหนังสือมาอ่านให้หมด
ส่วนที่ชอบมากๆคือ Quentin in Action (อยู่ในหน้า Illustrators) ซึ่งเป็นคลิปวีดีโอความยาวสิบนาทีอธิบายการทำงานของเจ้าตัวเองเลย ดูแล้วเกิดแรงบันดาลใจชะมัด
อ้อ เข้าไปใน Kids แล้วเล่น Paint-a-Parrot ก็สนุกดีนะ
เวลาว่างๆหรือเวลาอู้ๆ เรามักจะเปิดหาเวบสวยๆมาดูเล่น แล้วแต่อารมณ์ว่าอยากดูอะไร แต่จะพยายามเก็บเวบพวกนิยายออนไลน์หรือบล๊อกที่ต้องอ่านยาวๆไว้ก่อน ไม่งั้นไม่ต้องทำงานกันพอดี-_-’ วันนี้พยายามบังคับนิ้วไม่ให้ไปที่ลิ๊งค์นิยายที่อ่านค้างอยู่ แต่ไปหารูปสวยๆจากหนังสือ illustration file 2004 ซึ่งเป็นคล้ายๆ directory รวมเหล่านักวาดภาพประกอบญี่ปุ่นไว้ (เล่มนี้เก่าแล้ว อยากได้ปี 2007 จัง)
เปิดไปเปิดมาก็เจอเวบนี้เข้า ตอนแรกนึกว่าเป็นภาพวาดดินสอสี ว่าแต่ทำไมมันมีเส้นๆหว่า เข้าไปดูในเวบแล้ว โอ…amazing จริงๆ คุณ miyuki sakai คนนี้เธอใช้จักรเย็บผ้าวาดรูป!!! สมชื่อ sewing machine illustration
แต่ละรูปละเอียดมากๆ จนอยากดูของจริง สำหรับเราที่แค่เห็นจักรเย็บผ้าก็เกิดอาการงงว่ามันใช้ยังไงวะ นับว่าเป็น mission impossible เลยนะเนี่ย…
สงสัยเหมือนกันว่าคุณพี่ที่ใช้จักรเป็นมาเจองานแบบนี้จะว่าไงเอ่ย…
ห่างเหินจาก tcdc มานานพอสมควร รู้ตัวอีกทีบัตรสมาชิกก็หมดอายุเสียแล้ว โชคดีที่เพื่อนพี่สาวยังเป็นสมาชิกอยู่ เลยพลอยได้ส่วนลดบัตรเข้าฟังบรรยาย Lecture by Huw Morgan, Graphic Thought Facility ที่สกาล่า เมื่อวานนี้
ความที่ไม่ค่อยได้ตามดีไซน์ฝั่งอังกฤษสักเท่าไหร่ ตอนแรกที่ได้ยินว่าจัดที่โรงหนังสกาล่า ก็ยังแปลกใจว่าต้องใช้สถานที่ใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ ปกติเห็นจัดที่ห้องบรรยายของ tcdc เอง แต่พอไปแล้วก็ให้นับถือว่าคนนี้ดังจริง สกาล่าจุได้เกือบเก้าร้อยคนเต็มหมด แถมยังมีคนรอ stand by ข้างนอกอีกต่างหาก แต่ยังก่อน คนดังที่บรรยายไม่เป็น น่าเบื่อก็มีนะ…
Huw Morgan (ชื่อแปลกดี ตอนแรกนึกว่าสะกดว่า Hugh) เป็นหนึ่งใน 3 พาร์ตเนอร์แห่ง GTF หรือ Graphic Thought Facility บริษัทที่รับปรึกษาทางด้านดีไซน์ หรือ design consultancy (นึกคำไทยเก๋ๆไม่ออกแฮะ) อยู่ในลอนดอน ผลงานที่ใกล้ตัวที่สุดคือโลโก้ Habitat ที่เราชอบของเก่ามากกว่า…พึ่งรู้ว่าฟอนท์ habitat นี่คือ Baskerville…ถ้าฟังไม่ผิดเห็นคุณพี่แกบ่นๆว่าไม่อยากรีดีไซน์โลโก้นี่เท่าไหร่ เพราะของเก่าก็คลาสสิคดีอยู่แล้ว แต่จำเป็นในด้านการจดทะเบียน ซึ่งคาดว่าจะเป็นไทยเรานี่เองแหละ ที่ไม่ค่อยอยากจะรับจดโลโก้ที่ใช้ฟอนท์ธรรมดา คือต้องมีอะไรพิสดารซักนิดถึงจะจดได้ จำได้ว่า L’Oreal ก็บ่นอย่างนี้เหมือนกัน เราก็เคยโดน จนป่านนี้ยังไม่ได้จดของตัวเองเลย
กลับเข้าเรื่องๆ…Huw Morgan ตัวจริงบุคลิกเหมือนที่วาดไว้ สังเกตว่าพวกดีไซน์เนอร์เก่งๆ นี่จะมีบุคลิกประมาณนี้ คือดูหน้าตาฉลาด แจ่มใส มองโลกในแง่ดี กระตือรือร้น ดูเหมือนจะคิดอะไรๆอยู่ตลอดเวลา อ้อ friendly ด้วย พอฟังบรรยายที่เน้นเบื้องหลังผลงานแต่ละชิ้นของ GTF ก็ให้รู้สึกชื่นชม เพราะถ้าดูเฉพาะงาน เราจะรู้สึกเฉยๆ เพราะไม่ใช่สไตล์ที่เราชอบ แต่ฟังคำอธิบายที่ได้ใจความก็รู้สึกว่าคุ้มและมีประโยชน์ดี แถมยังทำให้อยากลุกขึ้นมาสร้างงานอะไรสักอย่างขึ้นมามั่ง ตรงนี้คงเป็นจุดประสงค์หลักที่มีการจัดการบรรยายทั้งหลายแหล่ของ tcdc…การเรียนรู้จากผู้รู้ สร้างแรงบันดาลใจเพื่อพัฒนาตัวเองไง
งานที่ฟังเบื้องหลังแล้วชอบคือ Carnegie กับ Frieze Art Fair น่าเสียดายที่ในเวบมีแต่รูป ถ้าได้ฟังเบื้องหลังเหมือนที่เราฟังมา จะสนุกกว่าดูเฉยๆเยอะเลย…
อ้อ เมื่อวานเป็นวันแรกของนิทรรศการ
Love and Money, The best of British design now ทำสิ่งที่รักเป็นเงิน 20 ธุรกิจงานออกแบบอังกฤษ ที่ tcdc น่าสนใจนะ
วันนี้ไปข้าวกับเพื่อน นัดกันว่าจะไปลองอาหารสเปน จำได้ว่าเคยไปกินแถวราชเทวีสมัยเรียน ซึ่งมันก็หลายปีมาแล้ว ไม่แน่ใจว่ามันอร่อยเหมือนเดิมหรือเปล่า แล้วก็ไม่อร่อยจริงๆด้วย แต่ไม่เป็นไรชีวิตยังไม่สิ้นหวังเราพากันแก้ตัวด้วยการหาร้านขนมที่พารากอนกิน รู้ว่าแพง แต่นะ บางทีเราก็ต้องให้รางวัลกับชีวิตที่จำเจบ้าง เดินวนดูร้านไปรอบครึ่ง ในที่สุดก็ตกลงใจกันว่าเอา Whittard of Chelsea นี่แหละ อย่างน้อยชาเขาก็ใช้ได้ เพราะเคยชิมมาแล้ว เลือกเค้กกันคนละชิ้น แล้วมาแบ่งกันชิม ก็ใช้ได้นะ เค้กเบา ไม่หวานหรือเลี่ยนเกินไป ที่สำคัญคือนั่งสบาย คนไม่ค่อยเยอะ เพราะอยู่ในโซนที่ห่างออกมาจาก food court อันแสนพลุกพล่านพอสมควร
strawberry กับ lemon cheesecake บวกด้วย brownie cheesecake มั๊ง ชื่อยาวกว่านี้แต่จำไม่ได้แฮะ
อยากนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ แต่สุดท้ายก็ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน…
อาจจะลืมเลือนรายละเอียดไปแล้ว แต่พอเห็น Nicholas ของ Phaidon สองเล่มนี้ ก็รีบซื้อทันที หนอนหนังสือคนไหนที่อยู่ในช่วงวัยเรา (วัยไหน คงเดากันได้อ่ะนะ) คงจะรู้จักหนูน้อยนิโคลากับเหล่าเพื่อนจอมซนดี จำได้ว่าอ่านตอนเด็กๆแล้วชอบมาก ฮาสุดๆ แต่ไม่แน่ใจว่าอ่านอีกทีตอนนี้จะยังสนุกอยู่หรือเปล่า พอโตขึ้นหนังสือที่ว่าสนุกตอนเด็กๆ มาอ่านอีกทีก็งั้นๆอ่ะนะ…
แน่นอนเหตุผลที่ซื้อฉบับภาษาอังกฤษทั้งที่มีฉบับไทยอยู่แล้วก็ตรงรูปเล่มสวย(ยกเว้นปกสีน้ำเงิน น่าจะเป็นสีอื่นนะ 
รู้สึกเล่มที่สามเป็นสีแดงด้วย! )และที่สำคัญคือภาพประกอบที่น่ารักและมีเอกลักษณ์เอามากๆ ฝีมือ Jean Jacques Sempe นักวาดการ์ตูนมีชื่อของฝรั่งเศส งานของเขาที่เราเคยเห็นก็มีเรื่องนี้กับ ภาพประกอบใน The New Yorker ถ้าลองไปดูชั้นหนังสือฝรั่งเศสที่คิโนคุนิยะ พารากอน จะมีหนังสือที่มีงานของเขาเต็มไปหมด รวมทั้งนิโคลาฉบับฝรั่งเศสที่น่ารักน่าเก็บเอามากๆ
Le Petit Nicolas หรือ หนูน้อยนิโคลา เป็นเรื่องราวความน่ารัก ความซนบวกเพี้ยนของนิโคลาและผองเพื่อน ตัวละครที่จำได้นอกจากตัวเอกก็คงไม่พ้น ไอ้ชามซุป เราพยายามหาว่าเขาแปลคำนี้จากคำภาษาอังกฤษคำไหน หรือเหตุการณ์ไหน เพราะลืมไปหมดแล้ว แต่ยังหาไม่เจอ นึกไม่ออกแฮะ จะมานั่งอ่านอีกทีก็คงต้องรอก่อน
ฉบับไทยน่าจะเอามาพิมพ์ใหม่นะ เป็นหนังสือที่น่ารักมากๆ
ใครอ่านภาษาฝรั่งเศสออก ลองไปดูบล๊อกของนิโคลาได้ ที่นี่
Cartoon by Dave Walker. Find more cartoons you can freely re-use on your blog at We Blog Cartoons.
เจอเวบนี้ผ่านทาง bblinks เป็นบล๊อกการ์ตูนที่เราสามารถก๊อปเอามาแปะได้
ลายเส้นง่ายๆ แต่มีความหมายดี มีหลายรูปที่ชอบ แต่เท่าที่ดู รูปนี้ขำสุด
