บนโต๊ะทำงานของเรามีสมุดฉีกปึกเล็กๆอยู่สองปึก เวลาทำงาน ช่วงเซฟงาน ไรท์ซีดี ตอนง่วงๆ หรือตอนขี้เกียจ
แต่ต้องทำงาน ก็เลยเบรคมาวาดเล่นๆ ก็จะหยิบสมุดนี่มาวาดเรื่อยเปื่อยเก็บๆไว้ ตอนแรกว่าจะเอามาลงสี
แต่จนแล้วจนรอดก็ขาวดำอยู่อย่างนั้น สุดท้ายก็เลยมาแปะทั้งขาวดำนั่นแหละ รูปนี้มันเริ่มมาจากวาดรูปวงรีแบบเบี้ยวๆ
โดยไร้เหตุผล ประมาณจิตไร้สำนึกพาไป แล้วมาสร้างเป็นเรื่องแบบมั่วๆ กลายเป็นอาหรับราตรีซะงั้น
ดูออกกันไหมนี่ -_-’
บางครั้ง…คนเราก็ต้องการความหวาน…
น่าจะเป็นความคิดพื้นฐานของคนที่คิดค้นขนมหวานต่างๆขึ้นมา เพราะจะว่าไปขนมพวกนี้
นอกจากน้ำตาลที่ร่างกายควรได้รับจำนวนหนึ่ง บวกกับรสสัมผัสแสนหวานที่ลิ้นคนเราชอบรับรู้แล้ว
ขนมนี่แทบจะไม่มีประโยชน์ใดๆ มากไปกว่า ความอร่อย…ในชั่วขณะ ต้องบอกว่าชั่วขณะเพราะ
ขนมนี่หวานมาก เรียกว่ากินได้ในคราวเดียวไม่เกินสามลูก ต้องกินน้ำตาม
หรือเราจะเป็นคนไม่ชอบหวาน…
บางทีอาจจะไม่ชอบหวานลิ้น แต่หวานตานี่ชอบจัง จะว่าไปสีของลูกรังนกกลมๆนี่ก็ไม่ได้หวานอะไรมากมาย
ถ้าไม่ได้วางบนพื้นสีชมพูนี่ ก็ดูจะออกแนว earthtone ด้วยซ้ำ ดูรวมๆแล้วให้ความรู้สึกอุ่นๆ ติดดินๆ
แบบอธิบายไม่ถูก คงจะบวกกับรูปร่างกลมๆของมันด้วยมั๊ง เลยรู้สึกว่าน่ารักกว่าปกติ…
บางครั้ง..ขนมสีสวยก็ทำให้คนเราคิดเรื่อยเปื่อยได้นะนี่…เอาเป็นว่าขนมถุงนี้ทำให้เรารู้สึกดีๆ บางอย่าง
ที่อธิบายไม่ถูกนี่แหละ…จบ
ดูเหมือนนอกจากจะเป็นคนชอบดองหนังสือแล้ว ตอนนี้ยังชอบดองบล็อกอีกต่างหาก -_-’….
ช่วงนี้งานเยอะใช้ได้ คงเพราะเริ่มแก่ตัว ปล่อยวางเป็น เลยไม่ค่อยเครียดเท่าไหร่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนจะชอบประสาท
กลัวนู่นกลัวนี่ กลัวทำงานไม่ทัน กลัวข้อมูลหาย กลัวไฟล์เจ๊ง คอมพิวเตอร์เดี้ยง แต่ตอนนี้เฉยๆแล้ว เพียงแต่
ทำงานด้วยความระวัง รอบคอบให้สม่ำเสมอเท่านั้น ถ้าคอมฯมันจะโดนฟ้าผ่าเดี้ยงไปก็เรียกว่าเป็นเรื่องของดวง
(จริงๆ เคยโดนมาแล้ว ไฟดับ คอมเดี้ยงไปเลย ต้องแบกไปซ่อมเป็นอาทิตย์ ตอนนี้ ถ้าฝนตกมากๆ ฟ้าผ่าฟ้าร้อง
ฉันขอปิดคอมก่อน กลัว)
รูปนี้ถ่ายแบบไม่ตั้งใจจากบ้านหลังเก่าที่เคยอยู่ ตอนนี้เป็นบ้านญาติไปแล้ว มาดูอีกทีก็ชอบ ตรงที่มันมีคอนเสปต์
เรื่องเวลาดี บ้านเก่า นาฬิกาเก่า ปฎิทินแบบเก่า …แต่เวลาปัจจุบัน…
เวลาไม่คอยใครจริงๆ ….ตอนนี้อยากมีเวลาว่างๆ นั่งอ่านหนังสือที่ดองเป็นกองภูเขาไปเรื่อยๆจัง…
ขนมสายไหมในรูปแบบน่ารัก พี่สาวซื้อมาจากบูธที่ emporium แต่รู้สึกว่าจะมีร้านที่ esplanade
ดูเหมือนต้นไม้ในเทพนิยาย แต่จริงๆ วาดเอาจากบอนไซของพ่อ รู้สึกว่าจะเป็นต้นโพธิ์มั๊ง
ได้ Moleskine นี่จากพี่สาว(อีกแล้ว) ลูบคลำไปมา คิดแล้วคิดอีกว่าจะวาดอะไรลงไปดี
จะวาดไปเรื่อยเปื่อยก็ดูจะทำให้เสียสมุดดีๆไปเปล่าประโยชน์ ตั้งใจว่าจะต้องวาดสิ่งที่สามารถ
กลับมาเปิดดูและชื่นชมได้
พักหลังๆ เรากับแม่จะพยายามออกไปเดินเล่นรอบบ้านทุกเย็น ที่ว่าต้องพยายาม เพราะเป็นโรคขี้เกียจเดินกัน
ถ้าไม่อ้างว่าทำงานอยู่ ก็จะอยากนอนเลื้อย อ่านหนังสือในบ้านเสียมากกว่า แต่หมอบอกว่าแม่ต้องออกกำลังกายบ้าง อย่างน้อยก็ต้องเดิน ทุกเย็นเราเลยออกมาเดินกัน โดยมีเราพกสมุดวาดไปด้วย
สังเกตว่าเราไม่ถนัดวาดภาพใหญ่ เช่น บ้านทั้งหลัง หรือวิวที่มีรายละเอียดเยอะๆ แต่ชอบวาดเป็นอันๆไปมากกว่า
ก็เลยออกมาเป็นแบบนี้
รูปทางซ้ายเป็น ลูกไม้มะฮอกกานีที่หล่นจากต้น ลูกไม้นี่หนักและแข็งมาก เวลาลมแรงๆ มันก็จะร่วงลงมา โชคดีที่ที่ผ่านมายังไม่มีใครโชคร้ายโดน ไม่งั้นอาจเดี้ยงได้ง่ายๆ ส่วนรูปขวาเป็นพวงหมวกสานขนาดเล็กซื้อมาจากจันทบุรี เห็นมันน่ารัก เข้ากับสวนดี…
เรามีนิสัยเสียอย่างหนึ่งคือชอบซื้อหนังสือ จริงๆก็ชอบอ่านด้วยนั่นแหละ แต่ความชอบซื้อมันมีมากกว่า จนอ่านไอ้ที่ซื้อๆมาไม่ทัน เกิดอาการดองกองหนังสืออย่างช่วยไม่ได้ แต่ข้อดีของการดองก็คือ เวลาที่อยากอ่านอะไรที่หลากหลายขึ้นมา ก็ไม่ต้องไปหาที่ไหน รื้อๆเอาจากตู้หนังสือนั่นแหละ อยากอ่านอารมณ์ไหนมีหมด ฉะนั้นจึงไม่ค่อยรู้สึกผิดเท่าไหร่เวลาซื้อหนังสือ เพราะรู้แน่ว่าถึงไม่อ่านวันนี้ สักวันหนึ่งก็ต้องหยิบมาอ่าน
Storm Warning ของ Mercedes Lackey นี่ ก็พึ่งซื้อมา เพราะกำลังอยู๋ในโหมดอยากอ่านหนังสือแฟนตาซี จริงๆเราเองไม่ใช่แฟนนิยายแฟนตาซี นับเรื่องที่เคยอ่านได้เลย แต่ความที่เคยอ่านนิยายแนวนี้ชุดหนึ่งที่ชอบเอามากๆ(ชื่อ The Farseer trilogy by Robin Hobb) ก็เลยแอบหวังว่าจะมีหนังสือดีๆให้อ่านสนุกอีก เลยพยายามหามาอ่านอยู่บ่อยๆ โชคร้ายที่เท่าที่พยายามอ่านมา ไม่มีเรื่องไหนสนุกเทียบเท่าเรื่องโปรดเลย แต่มันต้องมีสิน่า หวังว่า เล่มล่าสุดในมือนี่คงไม่ทำให้ผิดหวัง
ปกติจะไม่ชอบปกหนังสือแฟนตาซีสักเท่าไหร่ รู้สึกว่ามันดูเหมือนจริงหรือไม่ก็รายละเอียดเยอะไป ดูแล้วเวียนหัว แต่ปกหนังสือเล่มนี้ดูต่างจากเล่มอื่นๆ คาดว่าความที่มันยังมีความเป็นกราฟฟิคอยู่ ทำให้รู้สึกชอบ ดูเหมือนว่าศิลปินคนนี้ Jody Lee จะผูกขาดปกหนังสือของ Lackey มานานพอสมควร เพราะเห็นรูปสไตล์นี้ทีไรก็รู้เลยว่าเป็นหนังสือของใคร ถึงจะไม่เคยอ่านก็เถอะ
ลองเข้าไปดูงานของคุณ Jody Lee ดู มีรูปสเก็ตช์ รูปวาด ให้ดูด้วย
